DEMOKRATIJA SA DVA LICA

Slučaj Đureković i slučaj Barišić na vagi (ne)pravde

Zapadna Evropa svim sredstvima štiti svoje državljane i špijune od terorista, a ne mari za ustaško ubijanje Srba

Marko Lopušina

Hrvatska je u šoku. Nemačka je osudila na doživotnu robiju dvojicu zagrebačkih funkcionera, šefova državne tajne policije bivše Jugoslavije i republike Hrvatske. Zdravko Mustač i Josip Perković su u Minhenu proglašeni krivim za pomaganje u ubistvu hrvatskog emigranta, bivšeg direktora Ine Stjepana Đurekovića i osuđeni su na doživotni zatvor.

“Zdravko Mustač je krajem 1982. ili početkom 1983. ovlastio Perkovića da započne sa pripremama za likvidaciju Stjepana Đurekovića”, rekao je nemački sudija Manfred Dauster. On je time opovrgao tvrdnje odbrane da je za likvidaciju Đurekovića bio zadužen savezni (srpski) SDB, poznatije kao srpska Udba, što je Hrvate posebno razbesnelo i naljutilo.

Mustač je kao šef jugoslovenske SDB bio naredbodavac, a Perković, kao načelnik SDB Hrvatske izvršilac ovog zločina. Ubistvo Đurekovića je bilo čin međunarodnog terorizma na tlu Nemačke, o kome se u Hrvatskoj, ali i Srbiji godinama pričalo kao o delu „srpskih likvidatora“  i“crnogorskog klana“ . Kao ubice Đurekovića pominjani su Đorđe Božović Giška, potom Željko Ražnatović, neki pripadnici JNA, ali je nemački sud to opovrgao.

Služba državne bezbednosti je organizovala i likvidirala u stranim zemljama 128 ljudi. Ubistva su vršena po principu „svako ubija svoje“, pa je Hrvatska tajna polciija ubijala ustaše, a srpska četnike. Interesantno je da Nemačka nije sudila drugim jugoslovenskim ubicama i šefovima tajne službe Hrvatske, koji su u ovoj zemlji izvšili 68 ubistava.

Ti atentati na članove političke emigracije, uglavnom na ustaše, bili su organizovani uz prećutnu saglasnost Zagreba i Bona. Zato se suđenje Mustaču i Perkoviću za ubistvo Đurekovića tumači kao politička odmazda zvaničnog Berlina nad zvaničnim Zagrebom. I kao upozorenje da Nemačka prati i kažnjava Hrvatsku za njena zlodela nad Nemcima. Za zlodela ustaša nad Srbima u Evropi vlast u Nemačkoj nije zainteresovana i zbog toga ne osuđuje Hrvate i Hrvatsku.

Miroslav Miro Barešić je bio saradnik SDB Hravtske, ali i ustaša. Bio je ustaški ubica kog je Hrvatska u vreme Jugoslavije štitila, zatim prihvatila kao „borca za slobodu“ i na kraju nedavno častila spomenikom u selu Draga kod Pakoštana. Barešić je sa Anđelkom Brajkovićem 1971. godine na zverski način ubio jugoslovenskog ambasadora Vladimira Rolovića u Stokholmu.

Iako je u Švedskoj ubijen zvanični diplomatski predstavnik Jugoslavije, vlast u Stokholmu je, blago rečeno, imala vrlo tolerantan odnos prema ovoj dvojici ubica. Barešić je u Jugoslaviji bio kriminalac, pobegao je u Švedsku i postao terorista. Kao ustaša koristio je tajne imena Toni Šarić, Tony Favik, Božidar Smotalić i Marko Marić.

Prilikom hapšenja u Stokholmu vikao je “Oj Hrvati, još nas dosta ima, prekinite veze sa Srbima”, “Živila Nezavisna Hrvatska” i “Živio Ante Pavelić”. Osuđen je na doživotnu robiju, ali su ustaše otele avion na liniji Geteborg – Stokholm i primorali Šveđane da Barešića izruče Španiji. Iz ove zemlje ubica jugoslovenskog amabasadora je prebegao u Paragvaj i živeo kao slobodan čovek. U Zagreb je došao 1991. godine i poginuo u ratu za nazavisnu Hrvatsku.

Ponašanje Švedske i Španije, dakle zemalja EU, pokazuje da su faktički oprostile Miru Barešiću njegov zločin i da su ga “pustili da pobegne na slobodu”.

Slučaj Đureković i slučaj Barišić, iako rođeni u istoj matrici terorizma, prvo države Jugoslavije i republike Hrvatske, a potom fašističkog krila hrvatskih ustaša, su u suštini međunarodni zločini protiv čovečanstva. Zapadna Evropa, međutim, se prema njima odnosi na dvostruki način.

Sa jedne strane EU, odnosno njena najjača zemlja Nemačka, svim sredstvima pravno i državno štiti svog ubijenog državljanina i svog nemačkog špijuna Stjepana Đurekovića od hrvatskih terorista. Sa druge strane EU, odnosno Švedska, Španija i Hrvatska nisu marile za ustaško ubijanje Srba, ambasadora Vladimira Rolovića.

U eri međunarodnog terorizma, u kome islamski nacisti vode sveti rat protiv hrišćana, u kome razne belosvetske ubice haraju planetom, evropska demokratija sa dva lica i sa duplim standardima za pravdu, pokazuju nespremnost EU da štiti sve žitelje Starog kontinenta.

Presuda Zdravku Mustaču i Josipu Pekoviću najbolji je dokaz da Nemačka štiti svoje interese i svoje građane. Dok ćutanje EU nad zločinom ustaša i Mire Barešića otkriva da vodeće zemlje Starog kontinenta podržavaju državni terorizam Hrvatske. U takvom slučaju to znači da su Srbi i dalje bez zaštite EU i da mogu biti meta novih ustaških ubica.

Antrfile

SRPSKI SVEDOCI

Bio sam jedan od svedoka iz Srbije na suđenju u Nemačkoj. Od 40 ispitanih ljudi u Javnom tužilaštvu, preko skajpa, svedočili su i general Aca Vasiljević o ulozi JNA u ubistvu Đurekovića, inspektor Božidar Spasić o ulozi SDB u ovom zločinu i Dušan Stupar, bivši načelnik Udbe o mogućem učešću Željka Ražnatovića Arkana u likvidaciji bivšeg direktora iz Ine.