Genocid nad Srbima je neskrivena zapadna politika

       Doktor Vladimir Umeljić, književnik iz Nemačke, predstavlja se ovih dana srpskoj javnosti svojim novim istorijskim romanom „Vučji mesec iznad kuće Čarnojevića (Prilozi za familijarnu hroniku)“. To je  monumentalna hronika koja prati sudbinu srpske porodice sa Kosova i Metohije- od Velike seobe preko Prvog, Drugog svetskog rata sve do poslednjih balkanskih ratova u Hrvatskoj i Bosni.

    „Ovo je književno-dokumentarno svedočanstvo vremena. Ne radi se samo o istorijatu familije Čarnojevića, već i o trajanju i opstajanju čovekovog humanističkog bića u profano-istorijskom i duhovno-istorijskom kontekstu“.

      Kada to kaže dr Umeljić najčšeće misli na sudbinu svog srpskog naroda, na otkidanje kosovskih metoha od matice srpstva, kojoj može da sledi samo gubitak identiteta i nestajanje srpskog naroda. Briga doktora Vladimira Umeljića za svoj rod deo je njegovih intelektulanih napora i kreacija poslednjih decenija.

        Umeljić je rođen u Beogradu 1951. godine. 

Stomatologiju, istoriju i teologiju studirao je u Beogradu i Frankfurtu na Majni. Doktorirao na temi ustaškog genocida na Gete Univerzitetu u Frankfurtu. Bavi se istraživanjima istorije, socijalne psihologije, politikologije, teologije i filozofije jezika. Objavljuje na srpskom, engleskom i nemačkom jeziku.

         Tvorac je jezičko-filozofske teorije definicionizma, koja ukazuje na uzurpaciju vlasti nad definicijama (stvarnosti) kao ključnu metodu za osvajanje i zadržavanje vlasti u društvu. Borac za prava i istinu o srpskom narodu. Učesnik u srpskim manifestacijama u organizaciji Krune, Crkve, Svetskog Sabora Srba, Serbian Unity Congressa (Pariz, Brisel, Berlin, Himelstir, Sent Andreja, Čikago) i srpskim demonstracijama u Nemačkoj.

        Jedan od utemeljivača Svetskog Sabora Srba i upravnik Srpskog kulturno-dokumentacionog centra Saveza srpskih klubova i udruženja Saverne Bavarske sa 12 klubova. Član je Svetskog parlamenta, nevladine mirovne organizacije iz Berlina i član Međunarodne komisije za istinu o Jasenovcu, Banja Luka. Živi u Ašafenburgu.

       Autor je knjiga  “Srbi i genocidni 20. vek” (2005), kapitalnog dela „Okcidentalno-evropska kulturološka tradicija, veliki genocidi u Evropi sredinom i balkanski ratovi krajem XX veka (Kontinuitet istorije u prizmi teorije definicionizma, 2016)“, „Arčibaldovo putovanje“ pod pseudonimom Angus Alasdair.

         Njegova naučna studija „Teorija definicionizma i fenomen genocida (Etika i vlast nad definicijama)“, predstavlja javnosti jednu novu socijalnu, jezičko-filosofski utemeljenu „Teoriju definicionizma“.
          U toj knjizi Umeljić tvrdi:

         “Počinioci svih velikih genocida u evropskom 20. veku primarno pripadaju geopolitičkoj celini i (od strane Vatikana bitno determinisanoj) kulturološkoj tradiciji zapadne i srednje Evrope. Žrtve svih velikih genocida u evropskom 20. veku primarno ne pripadaju geopolitičkoj celini i (od strane Vatikana bitno determinisanoj) kulturološkoj tradiciji zapadne i srednje Evrope. To je posebno dokazano tokom događanja u vreme građanskih ratova na tlu bivše Jugoslavije u poslednjoj deceniji 20. veka.”

        I u svojoj knjizi “Balkanski gambit Vatikana” Vladimir Umeljić malo poznatim istorijskim podacima otkriva najdublje korene tamnog odnosa Zapada prema Srbima. I precizira da je, na primer, uvećavanje broja Hrvata u odnosu na broj Srba na Balkanu bio projekat zapadnih zemalja.

         “Ispostavlja se, dakle, da je hrvatizacija pokatoličenih Srba prvenstveno sledila austrijskom odnosno austro-ugarskom državnom rezonu u drugoj polovini XIX veka. Uloga hrvatskog rimokatoličkog klira, kao jedne vrste „vatikanske pešadije“ izazvala je proces „iščezavanja“ Srba zapadno od Drine (i šire). Taj proces se  kontinuirano nastavio i posle svetskih ratova, prvo u kratkovečnoj Kraljevini SHS, potom u Kraljevini Jugoslaviji, kao i u Titovoj komunističkoj državi.”

         Vladimir Umeljić zato tvrdi da je genocid nad Srbima deo kulturološke tradicije Zapadne i Srednje Evrope.

       “ Istovremeno je neprevidivo da na Zapadu, kao i u njegovoj sferi uticaja, važi jedna jedina „stvarna stvarnost“ – Srbi su bili isključivi krivci za tu tragediju, svi ostali učesnici su bili njihove nevine žrtve”.

       Dr Vladimir Umeljić se i u knjizi „Dobri tragovi zlog vremena“  buni protiv od Zapada proklamovanom i od njihovih piona na licu mesta praktikovanom „prekom potrebom menjanja svesti u Srba“.

        Umeljić navodi kao dokaze rat protiv Srbije i bombardovanje srpskog naroda na prosotorima bivše Jugoslavije, u Srbiji, Crnoj Gori i BiH. A potom produženi genocid nad Srbima tokom progona i suđenja, koja sporovodi  Haški tribunal za bivšu Jugoslaviju. Uostalom, Haški tribunal je “ pribavio samosvoju podlogu da nesumnjivi ratni zločin nad bosansko-muslimanskim muškarcima u Srebrenici proglasi zločinom srpskog genocida”.

Marko Lopušina