Državni terorizam nad srpskim narodom

KRVAVE TAJNE SLUŽBE DRŽAVNE BEZBEDNOSTI

josip-broz-tito

Politička policija Josipa Broza i Slobodana Miloševića progonila je i ubila pola miliona Srba. Zašto demokratska vlast skriva te zločine ?

Marko Lopušina

Slučaj rehabilitacije Milana Nedića, ratnog premijera Srbije, pokazao je svo licemerje moderne srpske države. Vlada Srbije je zbog svojih odnosa sa Izraelom i Jevrejima protiv rehabilitacije ovog nemačkog sluge u okupiranoj Jugoslaviji 1941. godine. To se može razumeti, ali je nejasno zašto ta ista Vlada Srbije ne otvori dosije Milana Nedića, koji je vođen u tajnoj policiji, da se vidi da li je Udba ubila 1946. godine ovog srpskog premijera ili ne?

Slobodan Milošević

Jugoslovenska i srpska tajna policija vršile su 70 godina državni terorizam nad sopstvenim srpskim narodom. Nezvanično može da se govori o postojanju milion dosijea o proganjanim ljudima, a u okviru toga o pola miliona ubijenih Srba bez suda i presuda.

Tajna policija, oličena pre svega u službama državne bezbednosti Ozni, Udbi, SDB, RDB, kao i u vojnim agenturama KOS i VOS i diplomatskoj SID, kao kičma svih diktatura godinama je prikupljala informacije o građanima i držala pod kontrolom na stotine hiljada doušnika i hiljade agenata i saradnika. Naime, za Srbiju se decenijama govorilo da je policijska država. Na stotine hiljada ljudi bilo je direktno ili indirektno oštećeno delovanjem represivnog aparata. Treba znati da čitava Srbija sedi na masovnim grobnicama, a da se o tome ne zna skoro ništa!

Masovne grobnice pobijenih Srba, čije je istraživanje obustavljeno zbog nedostatka para, nalaze se ispod stadionu Partizana i Obilića, ali i ispod restorana “Venecija” u Zemunu. Akademik Dušan Kovačević je proletos na promociji knjige „Ravna gora“, autora Radoša Bajića, pokrenuo ovu temu rekavši da „dokle god naša deca budu igrala fudbal na masovnim grobnicama, Srbiji neće ići na dobro…“.

milan-nedić

Srbi su progonjeni i ubijani masovno, grupno i pojedinačno. Masovno su, na primer, ubijani pripadnici nacionalnih snaga u Kočevskom rogu 1945. godine, grupno su ubijani na Golom otoku od 1948, a pojedinačno su likvidirani srpski emigranti u inostranstvu.

Razotrkivajući mračne godine Srbije, istoričar Srđan Cvetković je jedini tačno utvrdio da je, na primer, na Golom otoku bilo tačno 16.500 zatočenika. Pronašao je 600 fotografija žrtava “divljeg čišćenja ljudi” u Srbiji, kao i orginalne filmske snimke sa eshumacije tajnih grobnica u Srbiji. Naučno je utvrdio da je kroz srpske zatvore prošlo na desetine hilajda seljaka u operaciji “obavezni otkup”, jer nisu mogli državi da isporuče žito i meso ili su se opirali kolektivizaciji na selu.

  • U Smederevu, Bežaniji i Dolovu su ti seljaci ubijani. Bilo je to u vreme gladne 1950. godine –tvrdi istoričar Srđan Cvetković.

Ovaj istoričar je bio je sekretar Državne komisije za otkrivanje grobnica masovnih pogubljenja i otkrio 200 lokacija grobnica u Srbiji sa najmanje 60.000 žrtava, ali je zbog nezainteresovanosti države za ovaj proces, podneo ostavku.

Suspected war criminal Zeljko 'Arkan' Raznatovic (C), the Commander of the    Serbian volunteer detachment called 'The Tigers', observes a training session    of his unit near the front line in eastern Slavonia, in the outskirts of the    Croatian held town of Osijek 14 May. The situation in the area remains tense    following Croat attacks in western Slavonia. (AFP PHOTO/Milos JELESIJEVIC/ EPA)    05/15/95

Suspected war criminal Zeljko ‘Arkan’ Raznatovic (C), the Commander of the Serbian volunteer detachment called ‘The Tigers’, observes a training session of his unit near the front line in eastern Slavonia, in the outskirts of the Croatian held town of Osijek 14 May. The situation in the area remains tense following Croat attacks in western Slavonia. (AFP PHOTO/Milos JELESIJEVIC/ EPA) 05/15/95

Samo likvidatori Službe državne bezbednosti iz Beograda, Zagreba i Frankfurta su u emigraciji izvršili  128 ubistava i osam otmica. Nedeljnik “Špigel” je povodom suđenja “udbinim naredbodavcima i ubicama Stjepana Đurekovića u Nemačkoj”, objavio nedavno da su Tito i njegove državne ubice od 1970. do 1989. godine u Nemačkoj ubili 22 hrvatska iseljenika, a u Evropi i SAD 16 srpskih emigranata. Od sedamdesetih godina prošlog veka Tito i SDB su imali 11 državnih ubica iz svih republika.

Ključ za ubijanje emigranata je bio nacionalni, pa su Hrvati ubijali ustaše, Slovenci Belu gardu, Bosanci balije, a Srbi su ubijali četnike i albanske nacionaliste po svetu. Činjenica je međutim i da su egzekutori iz Udbe i SDB likvidirali političke emigrante poreklom iz Jugoslavije uz saglasnost vlasti u Nemačke i SAD.

Među ubicama u ime države bili su Vinko Sindičić i Željko Ražnatović. Prvi je kod dr Franje Tuđmana u novoj Hrvatskoj rehabilitovan, a drugi je postao predsednik stranke, poslanik i idol mladih Srba. U Srbiji i Crnoj Gori danas žive trojica bivših likvidatora državne bezbednosti. Poznati su javnosti kao vođe srpskog podzemlja .

Taj državni terorizam sprovođen je u tri velika talasa od 1944. do 2003. godine. U prvom talasu ljudi su hapšeni, stavljani u sabirne centre i logore centralne Srbije i Vojvodine po grupama od 20 i potom streljani. Samo u Leskovcu u novembru 1944. ubijeno je 82 lica. Potom je da bi se narod zaplašio streljano u Beogradu 105 uglednih građana. U Beogradu su državne ubice likvidirale 1946. godine, prvo Nikolu Kalabića, četničkog komandanta i potom Milana Nedića, ratnog predsednik srpske Vlade. Potom su 1953. ubijani jataci politički nepodobnih ljudi i članova nacionalnih snaga.

– Maja 1945. izdata je naredba da se rodbini zabranjuje da posećuje groblja streljanih, čime su proglašena tajnim i od tada mi istoričari govorimo o postojanju tajnih grobnica u Srbiji. Do 1953. godine tajna streljanja su sprovodili vojni sudovi, koji su u smrt poslali 5.584 ljudi. Nekima je posthumno suđeno da bi im se otela imovina ili da bi se ponizili. Šta imaju tajni vojni arhivi o tome – pita se istoričar Veljko Đurić.

U drugom talasu represije suđeno je đeneralu Dragoljubu Mihailoviću kao izdajniku, Dragom Jovanoviću kao zapadnom špijunu i posebno ibeovcima. Tajni dosije bi sigurno bacio pravo svetlo na ponašanje i istorijsku ulogu generala Dragoljuba Draže Mihailovića, koji je vodio nacionalni pokret i borbu i bio zato streljan i sahranjen na tajnom mestu.

U trećem talasu mračne istorije Srbije politički su 1966. stradali Aleksandar Leka Ranković, Ćeća Stefanović, čitav vojni, policijski, pa i politički srpski vrh. A potom su progonjeni disidenti Branko Ćopić, Milovan Đilas i Mihailo Mihailov, kao i Pekićeva grupa mladih opozicionara i srpski liberali. Od 1973. godine politički je u Srbiji tajno progonjeno i stradalo preko 6.000 ljudi.

Ovo je sve bio plod višegodišnjih stradanja srpskog i jugoslovenskih naroda od političke policije, koja je bila zaštitnik prvo režima Josipa Broza, a potom sistema Slobodana Miloševića.

I Tito i Sloba su imali svoje agenture, specijalne odrede i jedinice za tajne likvidacije svojih političkih protivnika. U vreme FNRJ i SFRJ to su bile službe bezbednosti poznate po svojim skraćenicama i zločinima, koje su se krili iza oznaka – OZNA (Odeljenje za zaštitu naroda), UDBA (Uprava državne bezbednosti) i SDB (Služba državne bezbednosti). Uz njih je delovao vojni odred KNOJ.

U doba SRJ i države SCG političke neistomišljenike progonili su RDB (Resor državne bezbednosti) i JSO (Jedinica za specijalne operacije). U arhivama RDB, ranije SDB i KOS-a ima najmanje 5.000 dosijea političkih i javnih ličnosti koje su bile značajne za promene u Srbiji pre i nakon 5. oktobra 2000 godine. Tada su iz političkih razloga ubijeni bivši srpski predsednik Ivica Stambolić  i srpski premijer Zoran Đinđić. tajna služba je pokušala atentat na Vuka Draškovića i ubila njegove saradnike. A vladar Slobodan Milošević pripremao je napad i ubistvo i Mila Đukanovića, prvog čoveka Crne Gore.

I pored jasne preporuke EU da se tajna dosijea otvore, a politička policija i njeno rukovodstvo osude zbog terora nad srpskim narodom, zbog nedostatka političke volje i spremnosti stranki na vlasti da se suoče sa istorijskim istinama, krvave tajne službe državne bezbednosti ostale su sakrivene i od pisaca istorije i od javnosti.

U Srbiji 16 godina posle 5. oktobra 2000. iako najavljivan i utvrđen kao nacrt još uvek nije donesen Zakon o otvaranju dosijea srpske i jugoslovenske tajne policije. Ima naznaka da će se to dogoditi početkom naredne godine. Uostalom u Srbiji je podneto 7.000 zahteva za otvaranje tajnih dosijea službi državne bezbednosti. U međuvremenu od uvođenja demokratskih promena u Srbiji široj javnosti su tek selektivno bili dostupni samo arhivski dokumenti službe državne bezbednosti o pojedincima, koji su bili potamljeni crnim flomasterima, da bi se sakrile državne i policijske tajne.

Srpska tajna skužba BIA do sada je predala Arhivu Srbije više od 80.000 „ličnih fascikli“, od kojih neke imaju po 10.000 stranica. U više navrata od 2003. istorijska građa tajne policije predavana je pre svega Arhivu Srbije i nešto malo Istorijskom arhivu grada Beograda. Arhivske vlasti su, međutim, internim statutima ograničile dostupnost široj javnosti ovih dokumenata tajne policije.

Što reče jedan Beograđanin:

  • Besmisleno je očekivati da će deca biviših pripadnika tajne policije da danas u ime demokratije otkrivaju zločine svojih očeva i stričeva ! Još besmislenije je da narod ne zna zašto je sedam decenija proganjan i ubijan !?